حرم فلش - کد وبلاگ ثانیه شمار فلش
ایران بزرگ
 

چند روز قبل شخصی از بنده پرسید : " اسلام برای ما چه کرده؟ پیامبر و امام ها که همه عرب بوده اند ، قرآن که عربی است ، اصلاً اسلام مال عربهاست . چه فایده ای برای ما داشته که اینطور به آن چسبیده ایم؟" و هیچ نگفتم! چه بگویم؟ نه بنده سخنور قابلی هستم و نه آن شخص کسی بود که با حرف کسی مثل بنده قانع شود! 

در این دو سه روز گذشته سرگرم خواندن کتاب "من زنده ام" بودم . خاطرات دوران اسارت خانم معصومه آباد در چهار سال نخست جنگ تحمیلی . و متوجه شدم سئوالی را که آن شخص از بنده پرسیده بود ، سی و چهار سال قبل بازجوها و شکنجه گران بعثی از یک دختر هفده سال امدادگر می پرسیدند (اسلام و قرآن مال ما عربهاست به شما چه ربطی دارد؟ جنگ امام حسین(ع) جنگ عرب با عرب بود ، به شما چه ربطی دارد و ...) و خانم آباد در آن شرایط پاسخ آن بعثی ها را می داد حتی اگر واکنششان نیشخند و شکنجه بیشتر بود! 

براستی چه اتفاقی افتاده که منطق سی و چهار سال بیش سفاکان بعثی منتقل جوان امروز ایرانی شده؟ جوانی که شاید اگر سال تولدش را می پرسیدم متولد همان سال پنجاه و نه بود! 

و براستی چه اتفاقی افتاده که نمی توانم و نمی خواهم جواب سئوالی را به یک هم سن و سال خودم که فقط رابطه کاری با هم داریم بدهم که آن دختر خانم با سنی تقریباً نصف سن بنده ، آنطور جواب آن کسانی را می داد که می توانستند حکم مرگش را صادر کنند چون حتی اسمش هم در لیست صلیب سرخ از اسرای ایرانی ثبت نشده بود! 

+ نوشته شده در  شنبه 24 آبان1393ساعت 18:55  توسط امین  | 

(ادامه گزارش نهایی)

والیبال :

رسیدیم به رشته های طلایی . خب مطمئناً همه در جریان عملکرد خوب تیم ملی والیبال در این چند ساله هستید و همه از این تیم انتظار کسب مدال طلای بازی های آسیایی را داشتند . اما به هر حال تیم بعد از چندین ماه اردوی پیاپی و حضور در رقابت های سنگین جهانی ، حسابی خسته بود و واقعاً از جان مایه گذاشت تا به این موفقیت نیز نائل شد . تیم ملی والیبال ما حالا هدف جدیدی را دنبال می کند ؛ راهیابی و موفقیت در المپیک ۲۰۱۶ ریودوژانیرو برزیل .

تیر و کمان :

برای دوستانی که در جریان نیستند مجدداً توضیح می دهم ؛ تیر و کمان رشته های مختلفی دارد که دو رشته اش مهمتر و معتبر تر است ، یکی ریکرو و دیگری کامپوند . در هر دو رشته کره جنوبی بهترین تیم دنیاست منتها تفاوتش این است که در ریکرو کره جنوبی مطلقاً بهترین تیم دنیاست و در بازی های المپیک و جهانی و آسیایی هیچ وقت به تیم های دیگر اجازه کسب مدال های طلای این بخش را نمی دهد . اما در کامپوند فاصله بهترین تیم های دنیا با کره جنوبی خیلی کم است و مدال های این رشته بین کشورهای مختلف توزیع می شود . اما ریکرو و کامپوند در ایران هم شرایط متفاوتی دارد . در ریکرو ما در سطح جهان حرفی برای گفتن نداریم و جزو تیم های نخودی محسوب می شویم در حالی که در کامپوند یکی از همان تیم خوب های جهان هستیم! اما در بازی های المپیک و آسیایی همواره این سنت برقرار بود که مسابقات تیر و کمان فقط در مواد ریکرو برگزار می شد و در نتیجه شرکت کننده ما هم در هیچ دوره ای موفق به درخشش و کسب مدال نشده بودند . اما امسال سنت شکنی شد و علاوه بر مواد ریکرو ، مواد کامپوند هم به بازی های آسیایی اضافه شد و فدراسیون تیر و کمان ما هم راضی تر از همه تصمیم گرفت این بار فقط در کامپوند مسابقات شرکت کند و ریکروی های نخودی را به اینچئون نفرستد! حاصل این تصمیم شد یک مدال طلا و یک مدال برنز در رشته تیر و کمان بازی های آسیایی و فدراسیون تیر و کمان سرش را بالا گرفت .

اما نظر بنده را بخواهید تیم کامپوند ما خیلی بهتر و بیشتر از این هم می توانست موفق باشد . اما موانع رسیدن به این مهم یکی از بعد روانشناسی میدانی بود و دیگری از بعد حاشیه های خارج از گود . در بعد روانشناسی میدانی ، اگر به نتایج کسب شده توسط کماندارانمان توجه کنید می بینید که بویژه در بخش بانوان که موفق به کسب مدال نشدند ، این عملکرد خود ورزشکاران ما بود که دستشان را از مدال کوتاه کرد نه عملکرد خیلی مثبت حریفان . مثلاً تیم بانوان ایران دیدار رده بندی را با نتیجه ۲۱۷ به ۲۲۴ به هند واگذار کرد چون تعداد زیادی از تیرهای تیم ایران که در این سطح واقعاً نادر است امتیاز ۸ را کسب کردند! و عملاً هندی ها بدون اینکه فشار خاصی را متحمل شوند خیلی راحت مدال را گرفتند!

اما از بعد حاشیه ای ، فدراسیون تیر و کمان ایران بعد از المپیک ۲۰۱۲ لندن دچار تغییراتی شد ، هرچند این تغییرات بیشتر بخاطر تیم ریکرو ایران اتفاق افتاد ، روی تیم کامپوند هم تاثیر گذاشت و باعث شد تا چند نفر از ملی پوشان مطرح تیم که عناوین جهانی داشتند (بویژه در بخش بانوان) از تیم ملی کنار گذاشته شده یا کنار بکشند . به نظر می رسد یکی از دلایل اینکه تیم بانوان ایران از نظر روحی آرامش لازم برای کسب نتیجه و دست یابی به مدال را نداشت همین مسئله بوده باشد وگرنه اگر سوابق ملی پوشان آقا و خانم کامپوند ایران در مسابقات جهانی را بررسی کنید می بینید که مدال های کسب شده توسط بانوان بیشتر از آقایان است و در عمل این تیم بانوان باید باشد که در مدال آوری موفق تر عمل می کند نه تیم آقایان!

دوومیدانی :

در رشته دوومیدانی با اینکه یک مدال طلا و یک مدال نقره گرفتید اما عملاً پست رفت زیادی داشتیم و نتیجه ماهها اردوی آمادگی و شرکت در رقابت های مختلف تدارکاتی برای رشته ای که کسب نتیجه در آن کاملاً به شخص بستگی دارد عملاً هدر رفت . بعلاوه ترکیب اعزامی به مسابقات اینچئون نسبت به ترکیب مسابقات گوانگجو تغییر چندانی نداشت و این مسئله در رشته ای مثل دوومیدانی که نفرات متعدد می توانند جواز حضور در مسابقات را کسب کنند نشان می دهد که فدراسیون دوومیدانی طی سال های گذشته در رده های پایه موفقیتی نداشته و نتوانسته استعدادهای جدیدی در حد مدعی کسب مدال پرورش دهد!

حالا برای اینکه به حرف بنده برسید ، نتایج دوومیدانی کاران را مرور می کنیم : در بخش بانوان ، سه شرکت کننده داشتیم که هر سه در مسابقات گوانگجو هم حضور داشتند! خانم مریم طوسی در دوهای ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر هرچند موفق به کسب مدال نشد و رتبه های هفتم و پنجم را کسب کرد اما نسبت به مسابقات گوانگجو رکوردهای خیلی بهتری را ثبت نمود . جالب اینکه وی اگر همین رکوردها را در گوانگجو زده بود مدال می گرفت! خانم لیلا رجبی در پرتاب دیسک با پرتاب ۱۷.۸ متر به مدال نقره رسید . وی در گوانگجو با پرتاب ۱۶.۵۱ ششم شده بود . در هفت گانه بانوان هم خانم سپیده توکلی با امتیاز ۵۰۵۳ ششم شد . وی در گوانگجو با امتیاز ۴۸۴۵ ششم شده بود! مقایسه نتایج مواد مختلف وی هم نشان می دهد که خانم توکلی فقط در پرش طول ناموفق بود و در شش ماده دیگر رکوردهای بهتری نسبت به گوانگجو ثبت کرد اما باز هم برای کسب مدال کافی نبود .

در بخش آقایان ، در پرتاب چکش کاوه موسوی (برنده مدال نقره بازی های آسیایی گوانگجو) و رضا مقدم ، هر دو با ثبت سه خطای پیاپی حذف شدند که واقعاً برای ورزشکار با تجربه ای که مدتها در اردو بوده تا اینجا به نتیجه دلخواهش برسد مایه ناامیدی است! در ۱۰۰ متر رضا قاسمی در فینال پنجم شد و حسن تفتیان تا نیمه نهایی بالا آمد . رکورد ۱۰.۲۵ ثانیه که آقای قاسمی در فینال ثبت کرد اگر در گوانگجو شرکت می کرد و بدست می آورد برنده مدال نقره می شد اما این بار سطح مسابقات آنقدر بالا بود که نفر اول زیر ۱۰ ثانیه دوید!

در پرش ارتفاع کیوان قنبرزاده با تجربه که در گوانگجو ۲.۱۹ متر را پریده بود این بار از پس مانع ۲.۱۰ برنیامد و خیلی راحت حذف شد در حالی که نفر دوممان یعنی محمدرضا وظیفه دوست ۲.۲۰ را پرید و پشت مانع ۲.۲۵ ناکام ماند تا ششم شود .

در پرش طول هم محمد ارزنده که اولین بار در بازی های آسیایی شرکت می کرد با رکورد ۷.۵۶ متر ششم شد . در ده گانه آقای هادی سپهرزاد که با فشار کمیته ملی المپیک به مسابقات اعزام شد در رده پنجم ایستاد . آقای سپهرزاد در دو ماده اول ده گانه مسابقات گوانگجو رکوردهای بهتری نسبت به اینچئون ثبت کرده بود اما بعد از آن به علت مصدومیت کنار کشید . او سال بعد در قهرمانی آسیا با امتیاز ۷۵۰۶ قهرمان شد ولی پس از آن در هر مسابقه ای شرکت می کرد بخاطر مصدومیت کنار می کشید تا امسال که در واقع دوام آوردنش تا آخر مسابقه واقعاً جای تقدیر دارد! امتیاز آقای سپهزاد در این مسابقات ۷۵۷۲ بود که نشان می دهد سطح مسابقات تا چه حد بالا بوده است! جالب اینکه ورزشکار قزاقی هم که در قهرمانی آسیا ۲۰۱۳ برنده مدال طلا شده بود در اینجا چهارم شد و او هم به مدال نرسید!

در پرتاب دیسک آقای احسان حدادی همانطور که از او انتظار می رفت برنده مدال طلا شد . اما آقای محمد صمیمی با رکوردی سه متر کمتر از بازی های گوانگجو (که در آنجا نقره گرفته بود) چهارم شد که ظاهراً تقصیر را انداختند گردن زنبوری که حین مسابقه گردن ایشان را نیش زده بود!

در دوی ۲۰۰ متر محمدحسین ابارقی ششم شد و حسن تفتیان در جای هشتم ایستاد . در دوی ۸۰۰ متر آقای سجاد مرادی که در گوانگجو برنده مدال طلا شده بود اما فدراسیون با اعزامش به اینچئون مخالف بود با پادرمیانی کمیته ملی المپیک به مسابقات اعزام شد و روز مسابقه بخاطر مصدومیت انصراف داد!

در پرتاب وزنه آقای امین نیک فر در شرایطی چهارم شد که تا چند پرتاب آخر مدال برنز را در دست خودش می دید و حتی با مصدوم شدن دو حریف مدعی کویتی اش شانس خوبی هم برای کسب مدال داشت اما پرتابگر هندی ناگهان این مدال را از چنگش درآورد! و در نهایت دوی ۴*۴۰۰ متر تیمی امدادی که در ۴۰۰ متر دوم داوران خطای دونده های ما را اعلام کردند و تیم حذف شد!

به نظر می رسد فدراسیون دوومیدانی در تعیین رکوردهای ورودی مسابقات دچار اشتباه شده بوده است! طبق محاسبات این فدراسیون ورزشکاران ما با در نظر گرفتن رکوردهایی که ورزشکاران مدال آور در گوانگجو داشته اند امیدوار به کسب چند مدال دیگر بوده اما به این نکته توجه نکرده که سطح دوومیدانی آسیا در این چهار سال ارتقا زیادی پیدا کرده است! بعلاوه چند تا از ورزشکاران ما هم که عملاً با خطا و حذف شدن فرصت سوزی کردند و حتی موفق به ثبت حداقل رکورد هم نشدند!

وزنه برداری :

وزنه برداری هم رشته ای بود که با وجود کسب مدال ، اما بشدت از حواشی اش ضربه خورد! همان زمانی که بعد از درخشش وزنه برداران در المپیک ۲۰۱۲ لندن ، بهداد سلیمی و کوروش باقری جلوی چشم ملیون ها بیننده تلوزیونی به هم توپیدند فهمیدم که کار این تیم در اینچئون بسیار سخت خواهد بود . کوروش باقری بعد از اینکه مدال آوران المپیکی اردو را ترک کردند با یک تیم جوان و متفاوت در قهرمانی جهان ۲۰۱۳ هم عملکرد موفقی داشت اما بعدش که خیلی ها واسطه شدند تا دو طرف را آشتی دهند کنار کشید .

وزنه برداری رشته ای است که کسب مدال ۵۰٪ به خود ورزشکار بر می گردد و ۵۰٪ به عملکرد مربی در پشت صحنه و جنگ با مربیان دیگر در انتخاب وزنه های مناسب و به نظر می رسد در اینچئون هر دو اینها نتوانستند عملکرد مثبتی از خودشان داشته باشند!

در وزن ۵۶ کیلوگرم مجید عسگری در شرایطی ششم شد که رکورد خوبی هم در حد خودش داشت و نشان داد ایراد اصل ایراد در انتخابش برای تیم بوده که عملاً یکی از فرصت های کسب مدال را سوزانده است! در ۶۹ کیلوگرم جابر بهروزی در دو ضرب برای رسیدن به حداقل مدال برنز فشار زیادی رویش بود و نتوانست از عهده وزنه های درخواستی بربیاید و حذف شد . در ۸۵ کیلوگرم کیانوش رستمی مدال طلا در چنگش بود و رسول تقیان هم مدال برنز را داشت اما در آخرین وزنه ، ورزشکار چینی با یک حرکت ریسکی و دور از انتظار که نشان دهنده میزان شناخت مربیانش از توانایی وی بود رویاهای هر دو را نقش بر آب کرد! در ۱۰۵ کیلوگرم نواب نصیر شلال که تا حدود زیادی با خوش شانسی برنده مدال نقره المپیک شده بود این بار برای کسب مدال بازی های آسیایی ناکام بود و در شرایطی که می توانست مدال نقره مسابقات را بگیرد در دو ضرب حذف شد . و در دسته ۱۰۵+ کیلوگرم بهداد سلیمی با اقتدار کامل و همانطور که پیشبینی می شد به مدال طلا رسید . اما بهادر مولایی که در قهرمانی جهان ۲۰۱۳ دوم شده بود پس از اینکه در یک ضرب از رقیبانش عقب افتاد با اینکه دو ضرب زن خوبی بود بخاطر مصدومیت از حضور در دو ضرب انصراف داد تا فرصت بهبودی قبل از مسابقات جهانی را داشته باشد .

با این شرایط تیم وزنه برداری ایران در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۴ قزاقستان که حکم انتخابی المپیک ۲۰۱۶ را هم دارد کار مشکلی در پیش خواهد داشت بویژه آنکه تیم قزاقستان میزبان که یکی از خوب های آسیا (بویژه در سنگین وزن) محسوب می شود در اینچئون با تیم دومش حاضر شده بود و قهرمانان اصلی اش را برای قهرمانی جهان نگه داشت!

قایقرانی رویینگ :

قایقرانی رویینگ ایران نسبت به کانویینگ عملکرد بهتری داشت . در مسابقات گوانگجو این تیم یک طلا و یک برنز گرفته بود اما این بار حاصل تلاششان یک طلا و سه برنز بود . با مقایسه رکوردهای قایقرانان رویینگ ما در گوانگجو و اینچئون می توان نتیجه گرفت که برخلاف کانویینگ ، در رویینگ جریان رودخانه تاثیر زیادی روی نتیجه قایقرانان داشته و نتایج دو دوره نسبت به هم در تعادل نسبی قرار دارند . آقای محسن شادی در گوانگجو در ماده تک نفره سنگین وزن به مدال طلا رسیده بود این بار در ماده تک نفره سبک وزن طلا گرفت اما فشار زیادی را برای کسب این مدال متحمل شد و بعد از مسابقه هم شدیداً دچار افت فشار شده بود که نشان می دهد توان بدنی ایشان در حال کاهش شد و فدراسیون قایقرانی اگر می خواهد چهار سال دیگر هم در رویینگ طلا بگیرد باید از حالا به فکر تربیت قهرمانان جدید باشد .

در نهایت تیم رویینگ ایران در شرایطی این چهار مدال را گرفت که حداقل دو مدال برنز دیگر هم می توانست تصاحب کند اما میلی متری از چنگش پرید . یکی از مهمترین مشکلات قایقرانان ما در این مسابقات این بود در تخمین نقطه استارت نهایی اشتباه می کردند و در مترهای پایانی مسابقه حریفانشان از آنها جلو می افتادند .

دوچرخه سواری :

دوچرخه سواری ایران امسال در شرایطی موفق به کسب سه مدال رنگارنگ شد که طی سال های اخیر عملکردی منفی و نزولی در رقابت های قهرمانی آسیا در پیش گرفته بود به همین دلیل کسی پیشبینی کسب این مدال ها را نکرده بود! دوچرخه سواران ما امسال در سه رشته پیست ، جاده و کوهستان حاضر شده بود .

در دوچرخه سواری کوهستان اولین تجربه حضورمان بود و دو نماینده ایران رتبه های نهم و دهم را کسب کردند . در گوانگجو که ایران در این رشته شرکت نداشت مسابقه در مسیری ۵.۴ کیلومتری و در ۸ دور برگزار شده بود اما این بار مسابقه در مسیری ۴.۶ کیلومتری و در ۶ دور برگزار شد!

در مسابقات جاده که دوچرخه سواران ایران همواره جزو خوب های آسیا هستند . آروین معظمی در ماده استقامت نقره گرفت و در تایم تریل انفرادی حسین عسگری سوم شد تا مدال برنز دوره گذشته اش را تکرار کرده باشد .

اما در بخش مسابقات پیست که غیر استاندارد بودن پیست های دوچرخه سواری داخل کشور ، همواره برای دوچرخه سواران ما مشکل ساز بوده ، شروع خوبی نداشتیم! در اسپریت تیمی چهارم شدیم در حالی که در گوانگجو سوم شده بودیم و در پورسویت تیمی در رده هشتم قرار گرفتیم در حالی که در این ماده از مسابقات گوانگجو چهارم شده بودیم .

در اسپریت انفرادی حسن علی ورپشتی که در گوانگجو پنجم شده بود ششم شد و محمد دانشور در رده یازدهم قرار گرفت . دانشور یکی از معدود جوان های تیم دوچرخه سواری بود که برای اولین بار در بازی های آسیایی شرکت می کرد . او در ماده کایرین دست به کار بزرگی زد و در رقابتی میلیمتری با حریفانش به مدال طلا رسید . این در حالی بود که مدال های ماده کایرین همواره جزو غیرقابل دسترس ترین مدال ها برای دوچرخه سواران ایران محسوب می شد! در این ماده محمود پراش با تجربه که در گوانگجو هفتم شده بود این بار در رده دهم ایستاد!

آخرین دوچرخه سوار تیم ما هم حسین ناطقی بود که در ماده اومنیوم (که چندگانه دوچرخه سواری محسوب می شود) در رده نهم قرار گرفت . ماده اومنیوم اولین بار بود که در بازی های آسیایی برگزار شد و بجایش ماده دور امتیازی را حذف و به یکی از بخش های اومنیوم تنزل دادند!

تیراندازی :

با اینکه تیراندازی ما در مسابقات اینچئون یک مدال طلا و دو مدال نقره کسب کرد شخصاً از عملکردشان راضی نیستم! چون رشته تیراندازی یک رشته پر مدال است که با اندکی دقت و توجه و دوری از استرس ، خیلی راحت می توان در آن مدال های متعددی کسب کرد اما تیراندازان ما در شرایطی که توان کسب مدال های بیشتری را داشتند به این حداقل راضی شدند!

یکی از مشکلات تیم تیراندازی ایران در مواد تپانچه بادی این است که چون مهمات تپانچه بادی به سختی داخل کشور تهیه می شود فرصت کافی برای تمرین در این رشته ندارند . البته ظاهراً این مشکل درباره مهمات تفنگ بادی وجود ندارد .

تیم مردان ایران که در گوانگجو هم موفق به کسب مدال نشده بودند این بار نیز دستشان از مدال کوتاه ماند . بهترین فرصت تیم ایران جهت مدال گرفتن در ماده ۱۰ متر تفنگ بادی فراهم شده بود . جایی که مدال برنز تیمی را با اختلاف سه امتیاز به هند واگذار کردیم و در فینال انفرادی هم آقای پوریا نوروزیان در شرایطی چهارم شد که تا قبل از گلوله آخر با اختلاف خوبی از رقیب هندی اش پیش بود اما بدترین شلیکش را صاف گذاشته بود برای همین تیر آخر!!!

در بخش بانوان ، تیم ایران در مسابقات گوانگجو یک مدال نقره تیمی از ماده ۱۰ متر تفنگ بادی گرفته بود و یک نقره و یک برنز از تفنگ ۵۰ متر سه وضعیت . این بار تیم ایران در ماده ۱۰ متر به یک مدال طلا و دو مدال نقره دست یافت و در حالی که پیشبینی می شد در تفنگ بادی ۵۰ متر سه وضعیت هم موفق عمل کند ، نتیجه خوبی در این ماده نگرفتند و به نظر می رسید به همان سه مدال قانع شده اند! البته آنها در ۵۰ متر تفنگ بادی هم شانس کسب مدال داشتند اما خانم مهلقا جان بزرگ درست مثل آقای نوروزیان مدال را در لحظه های آخر از دست داد!

ووشو :

حتی رشته ووشو هم امسال عملکرد خوبی نداشت! ووشوکاران ما یک مدال طلا ، دو مدال نقره و یک مدال برنز کسب کردند در حالی که در مسابقات گوانگجو و در سرزمین مهد این رشته ، سه مدال طلا و دو مدال برنز گرفته بودند .

در بخش اجرای فرم یا تالو ، احسان پیغمبری در اجرای فرم چانگ کوآن ششم شد . او که در گوانگجو مدال برنز گرفته بود در اینجا هم اجرای خیلی خوبی داشت و با تشویق حاضران مواجه شد اما یک خطای نچندان واضح که از چشم داوران دور نماند باعث شد تا مدال را از دست بدهد . جالب اینکه این فرم چانگ کوآن تنها ماده تالو بود که چینی ها امسال در آن نماینده ای نداشتند! در سایر فرم ها هم ورزشکاران ما اصلاً نمایش خوبی نداشتند تا در تالو مدالی نگیریم!

اما در بخش مبارزه یا ساندا که ووشوکاران ایران در آن جزو قوی ترین های جهان هستند ، فقط محسن محمد سیفی بدون شکست موفق به کسب مدال طلا شد و قهرمانی اش در گوانگجو را تکرار کرد . بقیه نمایندگانمان که حاصل تلاششان دو نقره و یک برنز بود بود و دونفرشان هم مدالی نگرفتند ، در سه مورد به نمایندگان چین باختند و در دو مورد به نمایندگان کره جنوبی و شدیداً هم به داوری اعتراض داشتند . اما آنها که بار اولشان نبود در مسابقات ووشو شرکت می کردند! داوری ووشو هم مثل بوکس است! کاملاً سلیقه ای و به اختیار داور و فقط برد با دو بار بیرون کردن حریف از میدان مسابقه است که دیگر داوران نمی توانند زیرش بزنند! ووشوکاران ما در گوانگجو به داوری معترض نبودند چون اصلاً دو بار بیشتر به چینی ها نخوردند که نتیجه اش هم یک برد برای ما بود و یک برد برای آنها . اما اینجا هم تعداد دفعات رویارویی با چینی ها بیشتر بود و هم کره جنوبی میزبان که ید طولایی در خریدن داوران دارد را نباید فراموش می کردند . ووشوکارانی که به داوری ها معترض بودند در مسابقاتی نزدیک باخته بودند که اگر با دقت فیلمشان مرور شود شاید اختلاف دو حریف در حد یکی-دو امتیاز بوده باشد! پس با شناختی که از داوران و اختیاراتشان دارند نباید گله داشته باشند که چرا بازنده اعلام شده اند!

کشتی فرنگی :

خب البته بنده چون رشته ها را براساس تعداد و مرغوبیت مدالشان مرتب کرده ام ، در اینجا به کشتی فرنگی رسیدیم و گرنه به جرات می توانم بگویم فرنگی کاران ما بهترین تیممان بودند . تیمی که هر هفت نفرشان مدال گرفتند ؛ دو مدال طلا و پنج مدال برنز ، آن هم در شرایطی که ناداوری در مسابقات بی داد می کرد و از طلای مسلم سعید عبدولی که بگذریم حق دیگر کشتی گیرانمان هم به شکلی کمتر آشکار خورده شد! در واقع حق فرنگی ما دست کم چهار مدال طلا بود . کره ای ها خیلی روی مدال های کشتی حساب کرده بودند و وقتی دستشان به طلاهای کشتی آزاد و بانوان نرسید ، کاملاً واضح بود که برای بدست آوردن طلاهای فرنگی دست به هر کاری خواهند زد . وقتی سعید عبدولی حریف کره ای اش را بعد از چند فیتو پیاپی ضربه کرد تماشاگران کره ای از ناراحتی جیغ می کشیدند و وقتی داوران حق عبدولی را خوردند و امتیازاتش را ندادند از خوشحالی جیغ می کشیدند و بنده را یاد آن سکانس هایی از سریال های کره ای می انداختند که مردم اگر حکومت می گفت یک نفر خوب است حتی اگر می دانستند بد است برایش هورا می کشیدند و اگر حکومت یک نفر را به جرم ناکرده ای محکوم می کرد با اینکه مردم می دانستند او آدم خوبی است اذیتش می کردند . انگار اخلاق مردم کره اصلاً تغییر نکرده است!!!

کاراته :

تیم کاراته ایران هم با کسب سه مدال طلا و دو مدال برنز عملکرد موفقی داشت . این تیم در گوانگجو یک طلا کمتر گرفته بود . در کاراته نحوه رد و بدل شدن امتیازات به شکلی است که کمتر می توان به قضاوت داوران معترض بود . با این حال در مسابقه آقای سجاد گنج زاده با حریف ژاپنی اش معلوم نبود چه اتفاقی افتاده (چون فیلم مسابقه را نداشتیم) که آنقدر نسبت به داوری معترض بود و در نهایت از جدول مسابقه حذفش کردند . اگر او هم مثل عبدولی به حرف مربیان و داوران گوش می کرد و این شکست تحمیلی را می پذیرفت الان کاراته ایران شش مداله بود .

کشتی آزاد :

تیم کشتی آزاد ایران شروع خوبی نداشت و دو نماینده ما در روز نخست به راحتی برابر حریفانشان حذف شدند . اما بعد ورق برگشت و پنج نماینده دیگرمان چهار مدال طلا و یک مدال نقره کسب کردند . جالب اینکه این پنج کشتی گیر ، همگی به کشتی گیران کره ای خوردند و چنان با اقتدار آنها را شکست دادند که اشک تماشاگران کره ای را در آوردند و اگر یادتان باشد بنده همان روز هشدار دادم که کره ای ها در فرنگی تلافی خواهند کرد!

تکواندو :

تکواندو ورزش اول و سنتی کره ای هاست و با وجود اینکه آنها در رشته های متعددی مدعی و مدال آور هستند ، تکواندو برایشان چیز دیگری است . پس چرا دو تا از سه تشک مسابقات مقدماتی تکواندو پوشش تلوزیونی نداشت در حالی که مطمئناً ملیون ها نفر فقط در کشور کره خواهان تماشای این مسابقات بودند؟

تیم شش نفره مردان ایران در اینچئون چهار مدال طلا گرفت . دو تکواندوکاری که در مسابقات نخست خود برابر حریفان ازبک و کره جنوبی با اختلاف یک امتیاز نتیجه را واگذار کردند (یعنی یوسف کرمی با تجربه و سجاد مردانی) هر دو به داوری معترض بودند و هر دو هم مسابقه شان پوشش تلوزیونی نداشت!

با این وجود کسب چهار مدال طلا در زمین کره جنوبی کار بزرگی بود . اما بانوان ما نتوانستند این شاهکار را تکمیل کنند! آنها در شرایطی دو مدال نقره و یک برنز گرفتند که پتانسیل خیلی بیشتر از این را داشتند اما معلوم بود اعتماد به نفس کافی ندارند! خانم سمانه ششپری در شرایطی مسابقه مرحله یک چهارم نهایی را ۱۳-۱ به حریف کره ای واگذار کرد که خودش دورهای اول و دوم حریفان اندونزیایی و تاجیکستانی را دو رانده کرده بود! (داوران تکواندو این اختیار را دارند که اگر نحوه امتیاز گیری در مسابقه کاملاً یک طرفه و اختلاف امتیازات زیاد شد ، مسابقه را در پایان راند دوم تمام کنند!) خانم شکرانه ایزدی در شرایطی تنها مسابقه اش را که اگر می برد مدال برنزش قطعی می شد به حریف ماکائویی اش واگذار کرد که عملاً حریفش فقط شاهد گارد متزلزل او بود که مرتباً باعث زمین خوردنش و ثبت اخطار و امتیاز برای ماکائویی می شد! اما دو بانوی فینالیست ما! اکرم خدابنده برابر حریف چینی اش شدیداً به رای داوران معترض بود اما اگر نظر بنده را بخواهید ضربه ای که در ثانیه های پایانی مسابقه باعث باخت خانم خدابنده شد درست بود . مشکل از مربی خانم خدابنده بود که در همان لحظات نخستین آغاز مسابقه کارت اعتراضش را برای ضربه ای که اصلاً اصابت نکرده بود از دست داد و نتوانست روی یکی-دو ضربه دیگر که اصابت کرد اما داوران امتیاز ندادند اعتراضی داشته باشد! و خانم فاطمه روحانی ؛ تنها برتری که حریف کامبوجی خانم روحانی داشت قد غیرعادی بلند او بود که باعث می شد ضربات سر خانم روحانی اصلاً به شانه او هم نرسد و خانم روحانی خودش را ببازد در حالی که این حریف کامبوجی از نظر فنی هیچ نقطه قوتی نداشت و اگر خانم روحانی بجای اصرار برای زدن ضربات بالا روی تنه او کار می کرد و خودش را هم از پاهای کشیده این خانم دور نگه می داشت کاملاً توانایی شکست وی را داشت .

به این ترتیب تیم تکواندو ایران با کسب چهار مدال طلا ، دو مدال نقره و یک مدال برنز بهترین نتیجه اش را از نظر مرغوبیت مدال ثبت کرد در حالی که در مسابقات گوانگجو سه مدال طلا ، دو مدال نقره و چهار مدال برنز کسب کرده بودند .

نتیجه گیری پایانی :

کاروان ورزشی ایران با کسب ۲۱ مدال طلا ، ۱۸ مدال نقره و ۱۸ مدال برنز ، در مجموع ۵۷ مدال (دو مدال کمتر از گوانگجو اما یک طلا بیشتر) پنجم شد . در حالی که با یک حساب سرانگشتی ، پتانسیل واقعی این کاروان کسب حداقل ۸۰ مدال بوده است یعنی این کاروان تقریباً ۷۳٪ در کسب مدال هایی که استحتقاقش را داشت موفق بوده است .

اما یک نکته بسیار حائز اهمیت این است که در خیلی از رشته ها (بوکس ، قایقرانی ، بسکتبال ، دوومیدانی ، دوچرخه سواری و ...) سرمایه گذاری ها طی چهار سال آینده برای تداوم داشتن کسب مدال این رشته ها در اندونزی ، باید مضاعف گردد چون در این رشته ها ترکیب کلی تیم های ما دارای میانگین سنی بالایی هستند و ورزشکاران فعلی دیگر نمی توانند چهار سال آینده هم مدعی کسب مدال باشند پس استعدادیابی و پرورش قهرمانان جدید در این رشته ها ضروری و الزامی می باشد .

بعلاوه سرمایه گذاری ها در رشته های پر مدالی مثل شنا ، دوومیدانی ، تیراندازی باید بیشتر شود . اتکا داشتن به مدال های چند رشته خاص در شرایطی که کشورهای بیشتری به سمت سرمایه گذاری در رشته های پرمدال می روند در دراز مدت جایگاه ایران در بازی های آسیایی را متزلزل خواهد کرد در حالی که با سرمایه گذاری و برنامه ریزی مناسب در این رشته ها می توانیم خودمان را به کشورهای بالای جدول نزدیک تر کنیم .

در پایان ضمن تبریک عید غدیر بر همه شما ، آرزوی موفقیت هم می کنیم برای کاروان پاراآسیایی ایران در اینچئون!

+ نوشته شده در  یکشنبه 20 مهر1393ساعت 19:52  توسط امین  | 

گزارش نهایی ؛

قزاقستان و ایران رو به جلو ؛

ژاپن و کره تهدید را احساس کردند!!!

بازی های آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون هم به پایان رسید و کشورهای آسیایی جایگاه خود را در سطح اول ورزش آسیا شناختند . در این مسابقات چینی ها همچنان با اقتدار صدرنشینی خود را حفظ کردند . کره جنوبی میزبان با فاصله زیادی از چین صدرنشین و ژاپن سوم ، در رده دوم قرار گرفت . قزاق ها با یک عملکرد عالی بویژه در رشته بوکس ۱۰ طلا بیشتر دوره قبل گرفتند و چهارم شدند و ایران هم با یک طلا بیشتر از گوانگجو پنجم شد .

این جدول مدالی فقط ظاهر قضیه است که در تاریخ ثبت می شود و بعدها کسی اتفاقات پشت پرده این جدول را به یاد نخواهد آورد . اما برای مدیران و تصمیم گیران کلان ورزش در این کشورها وقایع پشت پرده حالا است که راه آینده را برایشان ترسیم می کند!

کره ای ها می دانند که دست کم یک سوم ۷۹ مدال طلایی را که این دوره گرفتند فقط بخاطر شرایط میزبانی و حمایت داوران بوده و در عمل ورزشکارانشان نسبت به مسابقات گوانگجو بسیار ضعیف تر ظاهر شده اند! ژاپنی ها هم نسبت به مسابقات گوانگجو مدال کمتری گرفتند و در چند رشته ای هم از لطف داوران برخوردار شدند .

قزاق ها بخاطر نفوذ فراوانی که در یک سری از رشته ها دارند و از حمایت روسها هم استفاده می کنند ، شرایط چندان ناعادلانه ای در حقشان برقرار نبود و توان ورزش خود را به رخ کشیدند اما ورزشکاران ایرانی اگر اسیر ناداوری ها نمی شدند تعداد مدال های طلایشان تا ۲۵ و حتی بیشتر هم افزایش پیدا می کرد .

بنابراین حالا مسئولان ورزش کره جنوبی و ژاپن با نگرانی به بازی های آسیایی ۲۰۱۸ اندونزی می نگرند و می دانند در زمین یک کشور بی طرف ممکن است قزاقستان و ایران حتی رتبه های دوم-سومی آنها را هم تهدید کنند .

اما از این شرایط که بگذریم ، کاروان ورزشی ایران در مجموع به آنچه استحقاقش را داشت نرسید!!! کارشناسان هرچه می خواهند بگویند اما به نظر بنده ما در تعداد زیادی از رشته ها می توانستیم عملکرد بهتری داشته باشیم . در بعضی رشته ها حواشی که بعد از المپیک ۲۰۱۲ دامنگیرشان شده بود در نتیجه گیرشیان تاثیر منفی گذاشت ، ورزشکاران بعضی رشته ها به آن حداقل مدال هدف گذاری شده قناعت کردند و در بعضی رشته ها هم مشکل بدنسازی و روانشناسی در بین ورزشکاران ایران کاملاً مشهود بود .

حالا وضعیت تک تک این رشته ها را بررسی می کنیم :

فوتبال :

یک زمانی گل سر سبد ورزش ایران ، قهرمان بازی های آسیایی ۱۹۹۰ پکن ، ۱۹۹۸ بانکوک و ۲۰۰۲ بوسان . حالا تبدیل شده به یک بوته بشدت آفت زده که هر جانور و حشره موذی ای به بخشی از آن حمله کرده است! هر کسی در فوتبال ایران در این چند هفته گذشته بابت شکست تحقیرآمیز ۴-۱ تیم امید برابر ویتنام تفسیر خودش را داشته . یکی می گوید چون فدراسیون بعضی از بازیکنان را کنار گذاشت تا با ترکیب قوی تری به مسابقات بروند هماهنگی بازیکنان را به هم ریخت . یکی دیگر می گوید برنامه ریزی این تیم برای انتخابی المپیک بوده و الان به سطح آمادگی نهایی نرسیده بودند . یکی دیگر هم (مسئول فوتبال بانوان فدراسیون) می گوید "خدا جای حق نشسته ، به آقای کفاشیان که گفتیم بگذارید تیم بانوان را به مسابقات بفرستیم گفتند می روند آنجا ۴ تا ۴ تا از ویتنام و هنگ کنگ گل می خورند آبرویمان می رود!" و ...

این خانه از پای بست ویران است . تا وقتی فوتبال ما بر پاشنه فعلی می چرخد نه در بازی های آسیایی روی سکو می رویم ، نه در جام ملت های آسیا ، نه در لیگ قهرمانان باشگاه های آسیا ، و نه در انتخابی المپیک ۲۰۱۶ موفق خواهیم بود! چون همه عشقمان فقط به این است که یک گل بیشتر از آرژانتین نخوردیم!

بگذارید جایگاه فوتبال ایران در بازی های آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون را برایشان روشن کنم . ما به ویتنام به آن شکل گریه آور باختیم و با قرقیزستان مساوی کردیم . ویتنام در یک هشتم نهایی به امارات باخت و امارات در یک چهارم نهایی به کره شمالی . قرقیزستان هم در یک هشتم نهایی به اردن باخت ، اردن در یک چهارم نهایی به تایلند باخت و تایلند در نیمه نهایی به کره جنوبی! دو کره برگزار کننده فینال بودند و جنوبی ها قهرمان شدند .

قایق های بادبانی :

قرار نبود ما امسال در رشته قایق های بادبانی نماینده ای داشته باشیم . اما فدراسیون قایقرانی به کمیته ملی المپیک اعلام کرد که یکی از ورزشکاران این رشته به نام آقای احمد احمدی مدتها در اروپا تمرین کرده و در چند تورنمت معتبر اروپایی مقام کسب کرده و آماده کسب مدال از بازی های آسیایی است . کمیته هم با شرکت این ورزشکار در مسابقات موافقت کرد آن هم در ماده "هدایت لیزری آزاد" که یکی از سخت ترین مواد مسابقات قایق های بادبانی است و تهیه امکانات آن در ایران مقدور نیست! آقای احمدی در مسابقات شرکت کرد و با امتیاز منفی ۹۱ پس از دوازده دور مسابقه بین دوازده شرکت کننده در رده نهم ایستاد! لازم به توضیح است که مواد مختلف رشته قایق های بادبانی در دوازده دور مسابقه برگزار می شوند و رتبه ای که ورزشکاران در هر دور کسب می کنند به عنوان نمره آنها محاسبه می شود ، یعنی کسی که اول شده نمره ۱ می گیرد و کسی که دهم شده نمره ۱۰ به این ترتیب هرکس که نمره نهایی اش کمتر باشد قهرمان می شود! بعلاوه ورزشکاران می توانند در پایان دوازده دور نمره یکی از مراحل خود را که بدترین شرایط را داشته اند حذف کنند تا در مجموع نمرات یازده دور برایشان محاسبه شود!

بدمینتون :

بنده همان قبل از شروع مسابقات هم گفتم که حضور ورزشکاران ما در این رشته کاملاً بی فایده است و فاصله بدمینتون آسیا از بدمینتون ایران آنقدر زیاد می باشد که ورزشکاران ما همان دور نخست حذف شده و حتی فرصت کسب تجربه هم نخواهند داشت . به هر حال خانم ثریا آقایی که نشان داد می تواند دست کم یک دور در جدول دوام بیاورد . ایشان در مرحله نخست یک بدمینتون باز گمنام مغولی را که حتی دارای رنکینگ جهانی هم نبود به راحتی شکست داد و در دور دوم برابر بدمینتون باز هندی قرار گرفت که در رده بانوان دارای رنکینگ هفتم جهانی است و کاملاً می توان نتیجه را حدس زد . در قسمت آقایان سروش اسکندری به خوش شانسی خانم آقایی نبود و همان دور اول به بدمینتون بازی از کشور میزبان خورد که او هم در رده آقایان رنک هفتم جهان را داراست . جالب اینکه هم حریف هندی خانم آقایی و هم حریف کره ای آقای اسکندری در مرحله یک چهارم نهایی حذف شدند و دستشان از مدال کوتاه ماند!

پینگ پنگ :

هرچند پینگ پنگ بازان کشورمان در نهایت امیدی به کسب مدال نداشتند اما انتظار می رفت برابر حریفانشان جنگنده تر ظاهر شوند ، بویژه آقای عالمیان که کسب چند پیروزی خوب در این مسابقات می توانست در ارتقا رنکینگ جهانی اش هم موثر باشد . آقای عالمیان بعد از استراحت در دور اول ، دور دوم حریفی از پاکستان را شکست داد اما در یک هشتم نهایی ۴-۱ به پینگ پنگ باز ژاپنی باخت در حالی که به نظر بنده دست کم می توانست یک ست دیگر هم از این حریف بگیرد . آقای افشین نوروزی هم بعد از استراحت در دور اول ۴-۱ حریف یمنی اش را شکست داد و در یک هشتم نهایی ۴-۱ به یک ورزشکار ژاپنی دیگر باخت . دست کم آقای نوروزی جنگنده تر ظاهر شد و بویژه در دو ست آخر رقابت سختی با حریفش داشت و او را حسابی به دردسر انداخته بود! هر دو راکت بدست ژاپنی در یک چهارم نهایی مغلوب حریفانشان شده و از دستیابی به مدال بازماندند!

در دوبل مردان هم تیم ایران ابتدا ۳-۰ قطر را برد و در یک هشتم نهایی ۳-۰ به یکی از دو تیم دوبل چین باخت . این تیم چینی در فینال تیم هموطنش را شکست داد و قهرمان شد .

در بخش بانوان هم ندا شهسواری در همان مسابقه نخست ۳-۰ مغلوب پینگ پنگ باز هنگ کنگی شد و حذف گردید . این پینگ پنگ باز هنگ کنگی هم در یک چهارم نهایی باخت و حذف شد .

در این چند سال گذشته همه توجهات در پینگ پنگ ایران به آقای نوشاد عالمیان بوده که انصافاً در المپیک هم گل کاشت و نتایج خوبی کسب کرد اما به نظر می رسد آقای عالمیان کم کم دارد از روزهای اوجش فاصله می گیرد و با توجه به اینکه تلاش فدراسیون در تربیت جانشینی شایسته برای ایشان تاکنون چندان رضایت بخش نبوده احتمالاً در چند سال آینده شاهد افول جایگاه پینگ پنگ ایران در جهان و بازگشتش به همان رده های بالای پنجاهی خواهیم بود که یک دهه قبل داشت!

شنا :

تیم شنای ایران نسبت به ترکیب اعزامی به مسابقات گوانگجو تغییر کرده و فقط یک نفر از شش شناگر گوانگجو به اینچئون هم اعزام شد . هرچند حضور نوجوان آینده داری مثل آریا نسیمی شاد در این ترکیب را باید به فال نیک گرفت اما عملکرد تیم شنای ایران در مسابقات امسال چندان قابل قبول نبود! یکی-دو روز اول خوب بودند ، همین آقای نسیمی شاد که شاگرد تیزهوشان هم هست رکورد ۲۰۰ متر قورباغه ایران را شکست . آقای جمال چاووشی فر هم که از تیم گوانگجو باقی مانده بود در مواد کرال پشت ۵۰ متر و ۱۰۰ متر خیلی بهتر از گوانگجو ظاهر شد .

اما کم کم نتایج شناگران افت کرد . دیگر هیچکدام از نتایجی که شناگران ثبت کردند بهتر از شناگران اعزامی به گوانگجو نبود و در جداول رده بندی رتبه های شناگران ایران افت کرد . حتی در بخش تیمی هم که امید زیادی به فینالیست شدن تیم های ۴*۱۰۰ آزاد و مختلطمان وجود داشت نتوانستیم نتایج خوبی کسب کنیم .

به نظر می رسد شرایط میزبانی و طولانی شدن مسابقات در خستگی و کاهش انگیزه شناگران ما موثر بوده بویژه در مورد نوجوانی مثل آریا نسیمی شاد ۱۵ ساله که در اولین ماده اش (همان ۲۰۰ متر قورباغه) رکورد شکنی کرد اما در دو ماده بعدی (۵۰ متر و ۱۰۰ متر قورباغه) اصلاً عملکرد خوبی نداشت .

ژیمناستیک :

تیم ملی ژیمناستیک ایران با ترکیبی از سه با تجربه و دو جوان پا به میدان رقابت گذاشت . با میانگین سنی ۲۳ سال که برای یک تیم حرفه ای در رشته ژیمناستیک یعنی آخرین سال های سنی در اوج بودن! این تیم در دور مقدماتی شش اسباب عملکرد نسبتاً خوبی داشت و توانست در مواد خرک حلقه و دار حلقه فینالیست داشته باشد . در مجموع تیمی هم در روزی که چینی ها اصلاً خوب نبودند و داوران هم در دادن امتیاز بسیار خساست به خرج می دادند تیم ایران هشتم شد . هرچند در گوانگجو هم هشتم شده بودیم اما این حفظ جایگاه هشتمی در مقایسه با امتیازاتی که چین ، ازبکستان و بویژه قزاقستان در رده بندی تیمی نسبت به گوانگجو از دست دادند قابل توجه است . اما نکته ای که بنده در بررسی نتایج تیم ایران به آن پی بردم این بود که این تیم در دو ماده پارالل و بارفیکس بشدت ضعیف بود و اگر نمراتی را که در چهار اسباب دیگر گرفته بودند در این دو ماده هم بدست می آوردند می توانستند تا رتبه ششم هم بالا بیایند .

در مسابقات قهرمان قهرمانان چهار ورزشکار ما رتبه های ۲۰ ، ۲۱ ، ۲۶ و ۲۸ را کسب کردند و یکی از با تجربه های تیم هم از مسابقه کنار کشید تا برای فینالی که به آن راه یافته بود آماده تر باشد . در گوانگجو ما رتبه دوازدهم و چهاردهم قهرمان قهرمانان هم داشتیم اما عملکرد بقیه اعضا تیم ضعیف تر بود و آخرین نفر هفتاد و یکم شده بود!

اما رسیدیم به مسابقات فینال و همان اتفاقی که برای تنها فینالیست ما در گوانگجو افتاده بود این بار برای هر دو فینالیست ما رخ داد . استرس بالا و جو سنگین حاکم بر مسابقات باعث شد تا هم آقای سید رضا کیخواه در فینال خرک حلقه و هم آقای هادی خناری نژاد در دارحلقه مرتکب خطاهای زیادی شده و امتیازات فراوانی را از دست بدهند . آقای کیخواه در دور مقدماتی خرک حلقه امتیاز ۱۴.۸ را کسب کرده بود اما در فینال با امتیاز ۱۳.۵۶۶ هشتم شد در حالی که اگر همان امتیاز ۱۴.۸ را گرفته بود سوم می شد! در دارحلقه هم آقای خناری نژاد در دور مقدماتی امتیاز ۱۵.۰۵ را گرفته بود اما در فینال با امتیاز ۱۳.۶۳۳ هشتم شد که او هم اگر همان امتیاز ۱۵.۰۵ را بدست می آورد می توانست به مدال برنز برسد!

جودو :

تیم ملی جودو ایران که با ترکیبی ۵ نفره پا به مسابقات اینچئون گذاشته بود ، تنها تیم رزمی ما لقب گرفت که در این مسابقات از کسب مدال بازماند . در واقع با این عملکرد جودوی ما به بیست و چهار سال پیش در بازی های پکن عقب گرد کرد که موفق به کسب مدال نشده بود . هرچند در چند سال اخیر این رشته در ایران دچار افت شده و با آن روزهای اوجش که میراسماعیلی ها و حاجی آخوندزاده ها و میران ها را در ترکیب داشت فاصله گرفته اما با در نظر گرفتن اینکه دو نفر از این پنج نفر عنوان دار آسیا بودند انتظار کسب حداقل مدال از آنها وجود داشت . بعلاوه جودو رشته ای هم نیست که مثل سایر رشته های رزمی خیلی بتوان عدم نتیجه در آن را به گردن داوران انداخت!

بنده حساب کردم تیم ۵ نفره ایران در مسابقات انفرادی اینچئون با ۷ برد و ۸ باخت از کسب مدال بازماند در حالی که تیم ۷ نفره ما در گوانگجو با ۱۱ برد و ۱۱ باخت یک نقره و یک برنز گرفته بود . این نشان می دهد که فقط با یک باخت کمتر می توانستیم حداقل یک مدال برنز بگیریم .

از آن طرف در شرایطی مسئولان فدراسیون جودو تصمیم گرفته بودند امسال با ترکیبی ناقص در مسابقات شرکت کنند که ماده مبارزه تیمی هم به مسابقات اضافه شده بود و ایران که با ترکیبی ناقص برابر حریفانش به میدان می رفت از این جهت هم استرس بیشتری داشت! در مسابقات تیمی دور اول ۳-۲ تیم قدرتمند چین را شکست دادیم . اما در مرحله بعد ۵-۰ به کره جنوبی باختیم که در اوج آمادگی قرار داشت و تیم همیشه قهرمان ژاپن را شکست داد و طلا گرفت . در شانس مجدد ۳-۲ ترکمنستان را بردیم و در دیدار رده بندی ۴-۱ مغلوب ازبکستانی شدیم که در بخش انفرادی مردان یک نقره و سه برنز گرفته بودند .

به نظر می رسد این تیم از درون هم دچار مشکل باشد . آقای محمدرضا رودکی که در گوانگجو به تنهایی دو مدال نقره و برنز ایران را کسب کرده بود و از المپیک ۲۰۱۲ لندن بخاطر مصدومیت انصراف داد ، در جریان مسابقات اینچئون به عنوان کارشناس یکی از برنامه های تلوزیونی حاضر شد و بطور غیر مستقیم دلخوری اش را از فدراسیون بخاطر عدم اعزامش به این مسابقات نشان داد .

هندبال :

تیم هندبال ایران در گوانگجو چهارم شد و در عین شایستگی از دستیابی به مدال بازماند . نمی خواهم به نتایج این تیم بپردازم بلکه مستقیماً می خواهم بروم سر اصل مطلب دلیل این عدم نتیجه گیری . چند ماه قبل تیم هندبال ایران در مسابقات قهرمانی آسیا عملکرد بسیار خوبی داشت و در شرایطی به مقام سوم دست یافت که حتی شایستگی قهرمانی مسابقات را هم داشت . اما بازیکنان این تیم از کادر مربیگیری شان دل خوشی نداشتند و تهدید کردند اگر مربی داخلی مورد نظرشان هدایت تیم ملی هندبال را بر عهده نگیرد از شرکت در مسابقات کنار می کشند . اما این نوع بازیکن سالاری بدعت بسیار خطرناکی بود و فدراسیون هم نمی توانست زیر قراردادی که با مربی اروپایی اش داشت بزند ، نتیجه این شد که از ۱۶ بازیکن اعزامی به اینچئون فقط چهار نفرشان از تیم مسابقات قهرمانی آسیا بودند و با همین ترکیب هم به نظر بنده عملکرد بسیار خوبی داشتند و فقط ای کاش در آن چند دقیقه آخر دیدار رده بندی برابر بحرین قافیه را نمی باختند تا فدراسیون جلوی بازیکنان اعتصاب کننده سرش را بالا بگیرد!

کانویینگ آب های خروشان :

رسیدیم به رشته هایی که در اینچئون مدال گرفتند . از آنجایی که نحوه برگزاری مسابقات کانویینگ آب های خروشان در اینچئون نسبت به استاندارد مسابقات بسیار متفاوت بود و نمی توانیم مقایسه ای نسبت به دوره گذشته داشته باشیم فقط به نتایج ورزشکارانمان در همین دوره می پردازیم .

در کانو تک نفره آقایان امیر محمد فتاح پور که امید اول این تیم برای کسب مدال بود در دور مقدماتی پنجم شد اما در مرحله یک هشتم نهایی در خط استارت مرتکب خطا گردید و از مسابقات حذف شد . بنده که نفهمیدم این خطا چی بود ، حتی در تصاویر تلوزیونی که زنده پخش می شد هم خود آقای فتاح پور نمی دانست چرا داوران از وی می خواهند از سکوی مسابقه پایین برود!

در کایاک تک نفره آقایان ، محمد صادق حشمتیان در دور مقدماتی ششم شد و در دور دوم هشتم . اما در مرحله یک چهارم نهایی که تک حذفی بود به حریف تایلندی اش باخت . زمانی که آقای حشمتیان در این سه مرحله ثبت کرد بتدریج در حال افزایش بود و به نظر می رسد ایشان از نظر بدنی در برابر حریف تایلندی اش کم آورده باشد وگرنه با تکرار زمانی که دور مقدماتی ثبت کرده بود می توانست این حریف را شکست دهد .

در کانو تک نفره بانوان خانم سونیا گماری دور مقدماتی پنجم شد و در گروه شانس مجدد در رده اول قرار گرفت . در یک چهارم نهایی در شرایطی برابر حریف ژاپنی اش پیروز شد که ظاهراً این حریف دچار مشکل شده بود و فاصله زیادی از خانم گماری از خط گذشت . اما در نیمه نهایی خانم گماری به حریف چینی اش باخت و به دیدار رده بندی رفت تا در این مسابقه با غلبه بر حریف تایلندی اش اولین مدال ایران از بازی های کانویینگ آب های خروشان بازی های آسیایی را کسب کند .

در کایاک تک نفره بانوان هم خانم شقایق سید یوسفی در دور مقدماتی ششم شد و در گروه شانس مجدد اول . او در مرحله یک چهارم نهایی به حریف چینی اش باخت اما از آنجا که فقط سه مسابقه یک چهارم نهایی برگزار شده بود او به عنوان بهترین بازنده این سه مسابقه به مرحله نیمه نهایی راه یافت و در این مرحله هم به حریف تایوانی اش باخت و در دیدار رده بندی هم به حریف ژاپنی باخت و چهارم شد .

شمشیربازی :

هرچند تیم شمشیربازی ایران فقط یک مدال ارزشمند نقره در سابر تیمی کسب کرد اما نشان داد که با آمادگی و انگیزه پا به این مسابقات گذاشته و لیاقتش خیلی بیشتر از یک مدال نقره بود .

تیم ایران برخلاف گوانگجو که در هر سه نوع اپه ، سابر و فلو شرکت کرده بود و البته هیچ مدالی هم نگرفت ، این بار فقط در اپه و سابر شرکت کرد .

تنها شمشیرباز ایران که در دور مقدماتی حذف شد علی یعقوبیان در اپه انفرادی بود که از شش مسابقه دور مقدماتی فقط یک برد کسب کرد و باخت هایی هم داشت که واقعاً از او انتظار نمی رفت! اما آقای محمد رضایی تا مرحله یک چهارم نهایی بالا آمد . در مجموع در اپه انفرادی ۷ برد و ۷ باخت داشتیم در حالی که در گوانگجو ۵ برد و ۹ باخت داشتیم!

در سابر انفرادی هر دو شمشیرباز ما یعنی آقایان عابدینی و پاکدامن تا مرحله یک چهارم نهایی بالا آمدند و با بدشانسی از کسب مدال بازماندند . آنها در مجموع ۱۱ برد و ۳ باخت داشتند در حالی که سابر انفرادی گوانگجو ۵ برد و ۷ باخت به نام شمشیربازان ما ثبت شده بود .

اما در مسابقات تیمی ، تیم اپه ایران ابتدا تیم قدرتمند هنگ کنگ را شکست داد اما در مرحله بعد مغلوب ژاپن شد . این تیم در گوانگجو همان دور اول به کویت باخته بود . تیم سابر ایران دور اول ویتنام را شکست داد و در نیمه نهایی با دلاوری آقای عابدینی که یک تنه امتیازات بسیاری برای تیم گرفت چین را شکست داد که مدافع عنوان قهرمانی بود! اما در فینال به کره جنوبی میزبان باخت و همان مدال نقره ارزشمندی را که اول کار گفتم کسب کرد! این تیم هم در گوانگجو همان دور اول به قزاقستان باخته بود .

بنابراین درست است که شمشیربازی ما فقط یک مدال نقره گرفت اما مقایسه نتایج نشان می دهد که رشد چشمگیری داشته و با حمایت بیشتر از سوی مسئولان می تواند یک دوران طلایی را در پیش رو داشته باشد!

بوکس :

تیم بوکس ایران در شرایطی پا به مسابقات اینچئون گذاشت که در بدو امر مسئولان فدراسیون خیلی به نتیجه گیری آن امید نداشتند و به همین علت با ۶ بوکسور در مسابقات حاضرشدند اما هرچه پیش رفت امیدواری ها بیشتر شد و البته اعتراضات به ناداوری ها هم بیشتر! در مجموع تیم بوکس ایران با ۹ برد و ۶ باخت به دو مدال نقره و یک مدال برنز دست یافت در حالی که تیم ۹ نفره گوانگجو با ۱۱ برد و ۹ باخت سه مدال برنز گرفته بود . بنده عملکرد تیم بوکسمان در گوانگجو را مثبت ارزیابی می کنم اما شدیداً معتقدم که تیم ما نیاز به جوان گرایی دارد . میانگین سنی تیم بوکس ایران ۲۹ سال است در حالی که تیم قزاقستان که یک تنه شش مدال طلا گرفت با میانگین سنی ۲۵ سال در این مسابقات شرکت کرده بود .

کانویینگ آب های آرام :

تیم قایقرانی کانویینگ آب های آرام ایران در گوانگجو یک مدال طلا ، یک مدال نقره و یک مدال برنز گرفته بود . این تیم در اینچئون بجای سه مدال چهار مدال گرفت اما هیچکدامشان طلایی نبودند . مقایسه رکوردهای ثبت شده توسط پاروزنان ایران در اینچئون و گوانگجو نشان می دهد که امسال در مواد بخش ۲۰۰ متر رکوردهای پاروزنان ما بسیار بهتر شده بود اما در مواد مسافت ۱۰۰۰ متر شاهد افزایش زمان طی مسافت بودیم و با توجه به اینکه در مواد مسافت ۵۰۰ تغییر محسوسی به چشم نمی خورد به نظر می رسد خود رودخانه محل برگزاری مسابقات در ثبت این زمان ها تاثیر گذار بوده است!

با این حال رکوردهای ثبت شده توسط ورزشکاران ما نشان می دهد که آنها چیزی کم نگذاشته اند . حتی شاهو ناصری هم که بعد از پنجم شدنش در کانو تک نفره ۱۰۰۰ متر مثل ابر بهار اشک می ریخت حدود ۹ ثانیه بهتر از دور مقدماتی پارو زده بود . همینطور آقای احمد رضا طالبیان که طلایی ایران در گوانگجو بود و این بار در شرایطی در کایاک تک نفره ۱۰۰۰ متر نقره گرفت که حدود ۱۷ ثانیه بهتر از دور مقدماتی اش پارو زد .

دلیل اصلی عدم دستیابی تیم ایران به مدال طلا را باید در آمادگی بیش از حد و غیر عادی قزاق ها پیدا کرد! آنها که در کانویینگ گوانگجو هیچ طلایی نگرفته بودند اینجا یک تنه پنج مدال طلا کسب کردند! امیدوارم این طلاها واقعاً حقشان بوده باشد چون ورزشکاران آسیای میانه و بخصوص قزاق ها در اینگونه موارد سابقه بدی در دوپینگ دارند و اگر بعداً اعلام آزمایششان مثبت اعلام شد بنده که اصلاً تعجب نمی کنم! اما خب ، از آن طرف هم آنها پول و امکانات خوبی دارند و معمولاً هم با روسها و اوکراینی ها اردوی مشترک دارند بنابراین نباید با عینک بدبینی به نتیجه گیری آنها نگاه کرد . باید امیدوار بود کانویینگ ایران در دوره بعدی به روند صعودی خودش ادامه بدهد و ضمن کسب مدال های متعدد به مدال طلا هم برسد .

بسکتبال :

خداوکیلی حق بسکتبال ما مدال طلا بود اما همانطور که قبلاً هم اشاره کردم خستگی ناشی از شرکت در سه تورنمت سنگین پیاپی و استرس بالایی که بازیکنان کلیدی تیم برای کسب عنوان قهرمانی بازی های آسیایی داشتند روی نتیجه گیری آنها در دو بازی آخر اثر گذاشت .

تیم ایران در شرایطی در بازی نیمه نهایی برابر قزاقستان به مشکل خورد و با نتیجه نزدیک ۸۰-۷۸ این تیم را شکست داد که در آخرین دیدار رسمی دو تیم (۵ آگوست ۲۰۱۳ در مسابقات قهرمانی آسیا) این تیم را ۸۵-۵۳ شکست داده بود! برابر کره هم همینطور ، تیم ایران سه روز قبل از آن مسابقه با قزاقستان با نتیجه ۷۶-۶۵ کره جنوبی را شکست داده بود اما این بار کره ای ها از شرایط میزبانی و خستگی و عدم تمرکز بازیکنان ما برای شکستشان استفاده کردند و در شرایطی که قبل از مسابقات اصلاً فکرش را هم نمی کردند ، قهرمان شدند!

ببینید ، بهترین بازیکنان تیم ما کدامند؟ مگر صمد نیکخواه بهرامی نیست؟ مگر حامد حدادی نیست؟ مگر حامد آفاق نیست؟ مگر مهدی کامرانی نیست؟ خب اینها در مسابقات ۲۰۰۶ دوحه سوم شدند . در مسابقات ۲۰۱۰ گوانگجو هم در شرایطی سوم شدند که حامد حدادی را بخاطر مصدومیت نداشتند که اگر داشتند همانجا قهرمان شده بودند و این بار هم قهرمانی از دستشان پرید! این بندگان خدا که معلوم نیست با این سن و سالشان چهار سال دیگر هم در ترکیب تیم ملی باشند پس این آخرین فرصتشان بود برای کسب مدال طلای بازی های آسیایی و همین فکر هم در بازی فینال به آنها ضربه زد!

کبدی :

دو تیم کبدی مردان و بانوان ایران در مسابقات اینچئون عالی ظاهر شدند و برای کسب عنوان قهرمانی همه چیز داشتند جز اعتماد به نفس! حالا ممکن است مربی هایشان عدم دستیابی به مدال طلا را گردن داوری هم بیاندازند اما کبدی کلاً رشته ای است که داوران زیاد تحت تاثیر جنگ روانی بازیکنان قرار می گیرند و وقتی بازیکنی با اعلام اینکه من امتیاز گرفته ام و خودش را عقب می کشد و دیگر از فرصت حمله اش استفاده نمی کند معلوم است که داوری را که در آن شلوغی ممکن است درست صحنه را ندیده باشد تحت تاثیر قرار می دهد وگرنه با آن چیزی که بنده در مسابقات دیدم و آن حرکت ارزشمندی که از داور کره ای فینال بانوان شنیدم فکر می کنم داوران خیلی هم عادل بوده اند . مشکل همان اعتماد به نفسی بود که اول گفتم .

تیم مردان ایران در پایان نیمه اول فینال با اختلاف ۸ امتیاز از هند پیش بود اما این هشت امتیاز را در همان دو دقیقه اول نیمه دوم با حرفه ای گری هندی ها از دست داد . البته یکی-دو تا از بازیکنان ما در دفاع اشتباهات بدی داشتند که در جبران سریع این نتیجه تاثیر گذار بود و بعد از آن هم با اینکه بازیکنان ما تلاش زیادی کردند تا دوباره از هندی ها پیش بیافتند این بار هندی ها خشونت را چاشنی کارشان کردند و دیگر به بازیکنان مهاجم ما رحم نکردند! در پایان مسابقه هندی ها چنان از برد با اختلاف دو امتیاز برابر ایران خوشحال بودند که انگار اولین بار است قهرمان آسیا می شوند و این تیم ایران بوده که در ادوار گذشته مسابقات قهرمانی بلامنازع را داشته!!! تیم ایران در فینال گوانگجو با نتیجه ۲۰-۳۷ به هند باخت و این بار با نتیجه ۲۵-۲۷ .

اما تیم بانوان ما که بنده مسابقه را ندیدم ، اما خیلی بیشتر از مردان نسبت به داوری معترض بودند اما باز هم معتقدم آنها به حرفه ای گری هندی ها و باختن اعتماد به نفس خودشان با نتیجه ۲۱-۳۱ باختند . با توجه به اینکه تیم بانوان در نیمه نهایی گوانگجو ۲۲-۲۳ به هند باخته بود این بار خیلی مطمئن بودند که هند را شکست می دهند اما اصل قضیه این است که تیم بانوان ما ه مثل تیم مردان در این فاصله چهار ساله بین گوانگجو و اینچئون در هیچ تورنمت رسمی ای موفق به شکست هند نشده اند! حالا ممکن است کارشناسان بگویند هندی ها با ما دیدار تدارکاتی نمی گذارند و به ایران مربی نمی دهند اما حداقل سالی یک بار که در قهرمانی آسیا یا قهرمانی جهان با هم مسابفه داده اند؟!

ادامه مطلب روز شنبه ...

+ نوشته شده در  پنجشنبه 17 مهر1393ساعت 21:0  توسط امین  | 

روزهای پایانی : حقمان بیشتر بود!

تکواندو : تکواندوکاران کشورمان باز هم مدال گرفتند تا بهترین عملکرد خود در تاریخ بازی های آسیایی را ثبت کرده باشند . آقای فرزان آشورزاده هفده ساله در وزن ۵۷ کیلوگرم مردان با غلبه بر حریفانی از اردن ، تایلند ، چین ، تایوان و قزاقستان به مدال طلا دست یافت . این تکواندوکار نوجوان در سنی قرار دارد که اگر همت کند می تواند حداقل سه مدال طلای دیگر از ادوار آینده بازی های آسیایی کسب نماید و نام خود را به عنوان یکی از مفاخر ورزش ایران ثبت کند! در وزن ۶۷ کیلوگرم بانوان خانم فاطمه روحانی با غلبه بر تکواندوکاران برونئی و کویت فینالیست شد اما در فینال به حریف کامبوجی باخت و به مدال نقره بسنده کرد . در وزن ۸۱ کیلوگرم بانوان هم خانم اکرم خدابنده بعد از غلبه بر حریفان کامبوجی و ماکائویی در فینال به حریف چینی باخت و مدال نقره گرفت . البته مربی تیم بانوان ما شدیداً به رای داوران در خصوص ضربه ی ۴ امتیازی حریف چینی در ثانیه های پایانی معترض بود اما آن چیزی که بنده از تلوزیون دیدم درست بودن این رای بود در حالی که مربی ما در همان ثانیه های ابتدایی مبارزه کارت اعتراضش را روی ضربه ای که اصلاً برخورد نکرده بود از دست داد و یکی-دو بار دیگر که ضربه های بانوی تکواندوکار ما اصابت کرد اما داوران نمره ندادند او دیگر حق اعتراض و درخواست بازبینی نداشت! در مجموع بانوان تکواندوکار ما هنوز اعتماد به نفس لازم برای کسب مدال طلای بازی های آسیایی را نداشتند و این مسئله بویژه در مورد خانم روحانی صادق بود وگرنه حریف کامبوجی اصلاً در حد و اندازه های او نبود و فقط بخاطر قد بلندترش بازی خانم روحانی را خراب می کرد و حریف چینی خانم خدابنده هم فقط از اشتباهات او استفاده می کرد .

کاراته : کاراته هم روز خوبی داشت . آقای امیر مهدی زاده در ۶۰ کیلوگرم با شکست رزمی کاران تاجیکستان ، چین ، کره جنوبی و اردن به مدال طلا دست یافت . در وزن ۵۵ کیلوگرم بانوان خانم فاطمه چالاکی بعد از شکست حریف هنگ کنگی در یک چهارم نهایی به کاراته کای ازبک باخت و در شانس مجدد با شکست حریف کره ای به مدال برنز دست یافت . دیگر بانوی کاراته کای ما در این روز خانم پگاه زنگنه در وزن ۶۴ کیلوگرم بود که حریف پاکستانی اش را شکست داد اما در یک چهارم نهایی به حریف قزاق باخت و در شانس مجدد هم با قبول شکست در برابر حریف مالزیایی از کسب مدال بازماند .

امروز هم آخرین کاراته کاهای ما به عنوان آخرین اعضا کاروان ورزشی ایران به رقابت با حریفانشان پرداختند . در وزن ۹۸ کیلوگرم مردان آقای سجاد گنج زاده بعد از غلبه بر حریفانی از چین و امارات در نیمه نهایی برابر حریف ژاپنی اش بازنده اعلام شد اما شدیداً به این رای اعتراض داشت تا جایی که داوران او را از جدول حذف کردند و شانس کسب مدال برنز را از دست داد .

اما در وزن ۵۰ کیلوگرم بانوان خانم نسیرین دوستی بعد از شکست حریفانی از کره شمالی و اندونزی در نیمه نهایی به کاراته کای قزاق باخت و در شانس مجدد با غلبه بر حریف قرقیزی اش به مدال برنز دست یافت تا آخرین مدال کاروان ورزشی ایران در اینچئون به نام او ثبت گردد .

والیبال : تیم ملی والیبال کشورمان در دیدار نهایی و در شرایطی که دو ست اول ژاپنی ها خیلی عالی ظاهر شدند و ما را مضطرب کرده بودند در نهایت ۳-۱ پیروز شد و با کسب مدال طلای بازی های آسیایی به آنچه استحقاقش را داشت و سال ها برایش زحمت کشیده بود دست یافت . این تیم اگر روی اعتماد به نفس و بدنسازی اش بیشتر کار کند و روند صعودیش را ادامه دهد دو سال دیگر کسب مدال از المپیک هم برایش دور از دسترس نخواهد بود! طلای والیبالیست ها بیست و یکمین مدال طلای کاروان کشورمان بود .

بسکتبال : تیم ملی بسکتبال کشورمان در شرایطی بازی فینال را با نتیجه ۷۹-۷۷ به کشور میزبان واگذار کرد و به مدال نقره بسنده نمود که بعد از مسابقه هر کسی سعی داشت علت شکست تیم ایران را به میزبانی کره ای ها ، ناداوری ، اشتباهات فردی و ... نسبت بدهد اما کسی به نکته اصلی اشاره نمی کرد . چرا بازیکنان توانا و با تجربه ای مثل حامد حدادی ، صمد نیکخواه بهرامی یا مهدی کامرانی باید در چنین مسابقه حساسی و آن هم در دقایق پایانی مرتکب این اشتباهات طلا پران شوند؟! چون برای آنها این مسابقه به احتمال زیاد آخرین شانسشان برای کسب مدال طلای بازی های آسیایی بود! این بازیکنان در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ برنز این مسابقات را گرفته بودند و در چند سال گذشته کاملاً در اوج آمادگی قرار داشتند در حالی که تا چهار سال دیگر خیلی هایشان از تیم ملی خداحافظی کرده اند . بنابراین استرس رسیدن به اوج و نهایت تلاششان در این مسابقه کاملاً محسوس بود . از طرف دیگر این تیم چندین ماه بود که در اردو به سر می برد و غیر از بازی های آسیایی دو تورنمنت سنگین دیگر (کاپ آسیا و جام جهانی) را پشت سر گذاشته بود و به اعتقاد بنده به همان اندازه تیم والیبال ، این تیم هم خسته بود و تمرکز کافی برای شکست کره را نداشت . اتفاقی که نزدیک بود در دیدار قزاقستان هم بیافتد و اگر قزاق ها به اندازه کره ای ها حرفه ای بودند حتماً تیم ایران را در نیمه نهایی شکست می دادند!

کبدی : همانطور که پیشبینی کرده بودم تیم مردان و زنان ایران با قبول شکست برابر هند به دو مدال نقره این رشته دست یافتند . ما که مسابقه بانوان را ندیدیم و اختلاف ۱۰ امتیازی بین دو تیم نشان نمی دهد تیم ایران واقعاً توان برد هند را داشته یا نه (البته شنیده ام داور این مسابقه برای حمایت از حجاب یکی از بازیکنان تیم ایران حرکت ارزشمندی انجام داده است!) اما تیم مردان حسابی به کسب قهرمانی دوره بعد امیدوارمان کرد! بازیکنان ما در شرایطی نیمه اول را پشت سر گذاشتند که با اختلاف ۸ امتیاز از هند پیش بودند اما غرور کاذبی که این اختلاف امتیاز ایجاد کرد و باعث اشتباه یکی-دو نفر از بازیکنان تیم ما در دفاع شد بعلاوه حرفه ای گری و خشونتی که هندی ها برابر مهاجمان ما نشان دادند باعث شد تا بازی را در نهایت با اختلاف دو امتیاز ببازیم و هندی ها از این برد آنقدر خوشحال بودند که انگار بار اولشان بود قهرمان آسیا می شدند!!!

بوکس : پرونده بوکس ما هم با کسب دو مدال نقره (بعلاوه برنزی که روز قبلش احسان روزبهانی گرفته بود بسته شد) . علی مظاهری در وزن ۹۱ کیلوگرم خیلی خودش را به آب و آتش نزد و راحت به حریف قزاقش باخت تا مدال نقره بازی های آسیایی اینچئون را هم کنار مدال طلای دوحه و مدال برنز گوانگجو آویزان کند و احتمالاً بزودی از تیم ملی خداحافظی خواهد نمود . اما جاسم دلاوری برابر حریفش جنگنده تر ظاهر شد و هرچند باز این بوکسور قزاق بود که عملکرد بهتری داشت اما دلاوری طلا را به آسانی در اختیار او نگذاشت! بوکس قزاقستان دیروز یک روز تاریخی را برای خودش ثبت کرد و از هفت فینالیستش شش نفر موفق به کسب مدال شدند .  

به این ترتیب بازی های آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون هم به پایان رسید و رفت تا چهار سال دیگر در اندونزی که اگر دوره آخرالزمان نشود و عمری هم از بنده مانده باشد ببینیم ورزشکاران ما در آنجا چه کار خواهند کرد؟!! منتظر پرونده کلی مسابقات هم باشید .

جدول رده بندی توزیع مدال نهایی (۱۰ کشور اول) :

رتبه

کشور

طلا

نقره

برنز

مجموع

۱

چین

۱۵۱

۱۰۸

۸۳

۳۴۲

۲

کره جنوبی

۷۹

۷۱

۸۴

۲۳۴

۳

ژاپن

۴۷

۷۶

۷۷

۲۰۰

۴

قزاقستان

۲۸

۲۳

۳۳

۸۴

۵

ایران

۲۱

۱۸

۱۸

۵۷

۶

تایلند

۱۲

۷

۲۸

۴۷

۷

کره شمالی

۱۱

۱۱

۱۴

۳۶

۸

هند

۱۱

۱۰

۳۶

۵۷

۹

تایوان

۱۰

۱۸

۲۳

۵۱

۱۰

قطر

۱۰

۰

۴

۱۴

+ نوشته شده در  شنبه 12 مهر1393ساعت 10:56  توسط امین  |